على صدرايى خويى
4634
فهرست نسخه هاى خطى كتابخانه عمومى آيت الله العظمى گلپايگانى قم ( فارسى )
و 583 سرودهشده است مير عليشير ( 844 - 906 ) آنرابهنام ( لسان الطير ) به تركى ترجمه كرده است . [ مجلس 25 / 338 و 3 / 589 ؛ نسخه هاى خطى فارسى 4 / 3236 ؛ مرعشى 4 / 313 ؛ الذريعة 9 / 729 و 19 / 308 ؛ فهرست الفبايى آستان قدس ص 561 ؛ مشار ص 1520 ؛ فهرست سپهسالار 5 / 671 ؛ كتابخانه ملك 4 / 793 ؛ مشارفارسى 4 / 5023 ؛ كشف الظنون 2 / 1864 ؛ مجلس 8 / 3383 / 56837 / 25 307 / 338 ؛ دانشگاه تهران 15 / 4172 ؛ فهرست آستان قدس 7 / 862 - 864 ] 14589 ) نسخه شماره : 130 - 130 / 1 آغاز : بسمله آفرين جان آفرين پاك را * آن كه جان بخشيد و ايمان خاك را عرش را بر آببنياد او نهاد * خاكيان را عمر بر باد او نهاد انجام : بر دعا ودولتش كردم تمام * نظم و تاريخ كتابت والسلام نستعليق ، ولى بن موسى ، 22 رمضان 962 ، عناوين اشعار شنگرف ، تمامى صفحات مجدول شنگرف ، دو برگ از اول نسخه نونويس شده برگ سوم و برگ آخر وصالى شده ، در صفحه آخر نسخه دو قطعه شعر از قاسم : اين عشق مودت اثر لطف خدا بود / وين جمله عنايت نه به اندازه ما بود ، جلد : تيماج ، يشمى ، ضربى ، مجدول ، 142 برگ ، 17 سطر ، 5 / 20 * 13 سم 14590 ) نسخه شماره : 1418 - 128 / 8 انجام : قائم مطلق تويى اما به ذات * وزجوانمردى نيايى در صفات شوخى و بى شرمى ما درگذار * شوخ ما را پيش چشم من ميار . تمت بعون الله از اول تا آخر ، نستعليق ، بى كا ، عناوين شنگرف ، درآخر نسخه يادداشتى به تاريخ 20 شوال 944 پس از اتمام منطق الطير ده بيت فارسى در مدح عطار و منطق الطير و 5 بيت تركى ، جلد : مقوا عطف تيماج قهوه اى لولادار ، 198 برگ ، 13 سطر ، 5 / 10 * 5 / 14 سم 14591 ) نسخه شماره : 8314 - 164 / 56 ( حجازى ) از اول تا آخر ، نستعليق ، محيى الدين بن حسن خواجه شبرغانى ، پنجشنبه ذيقعده 1219 ، برگ اول داراى سرلوح مزدوج زرين ، بدون جلد ، 184 برگ ، 13 سطر ، 11 * 19 سم 14592 ) نسخه شماره : 4 / 8325 - 175 / 56 ( حجازى ) شكسته ، بى كا ، بى تا ، بدون جلد ، 141 برگ ، 156 - 296 ، 17 سطر ، 11 * 19 سم 14593 ) نسخه شماره : 4 / 2276 - 166 / 12 انجام : چمن بنادانى خود اقرار كردشيخ را خوش خادم استغفار كرد افتادگى از انجام ، تحريرى ، بى كا ، قرن 13 ، جلد : مقوا ، 130 برگ ، 15 سطر ، 12 * 20 سم 14594 ) نسخه شماره : 185 / 22 آغاز : ميل اگر بودى درآن دو مقتدا * هر دو كردندى پسر را پيشوا حكايت : چون عمر پيش اويس آمد به جوش * گفت افكندم خلافت را زدوش